Page 123

سپاه مام مه را عداد باد نوروزی زدند رایت سلطان گل بطرف چمن زلاله سوخت مجر اطبله‌ها عود و عبیر ز غنچه ساخت صبا ناهما مشک ختن درخت شد زشکوفه چو نخل طور سماع چمن ز سوسن گل گشت وادی ایمن صبا بهاون نرگس چه زعفران سود که گل بخنده بطرف چمن کشوده دهن ببرج عقرب تحویل کرده جرم قمر و یا بنفشه فتاد است بر عذار سمن قد بنفشه خمیده ز بیم فانی عمر چو طفل غنچه گرچه در شتران لبن گرفته شاخ کمان غنچه ساخته پیکان کشیده تیغ سبز باب از کمین سوسن زشکل لاله بها و بر چمن مغفر زموج سبزه کشیده زره بر گلشن گرفته بید کف تیغ نوک خار سنان ز بیم تیغ و سنان گل سپر کند مجن نهاده سر بر سر تیغ زهر آلود بهر طرف شده بیلک کنار داد گزن چهار آینه بسته بخویش آب روان چمن بسایه گل کرده در مدار جوشن بقلب لشکر گل همچو رستم دستان شکنج طره سنبل شده شکار فگن ببهر رزم چو گو در ز از بر کهسار فراخته است شقایق علم و بر گردن مسلخنه جوانان باغ از پی آن که جان کنند فدا در کاب شاه حسن شهی ممالک ایران ناصرالدین شاه که ذیل مرحتمش بر جهان کشد دامن دلاوری که بروز مصاف در میدان کشد چو تیغ وزند تازیانه بر توسن کند ز شعله تیغش کجاک تیره مقام هزار بهمن و اسفندیار روئین تن بروز معرکه چون خنجر شرر بار کشد زیک شراره شود خصم سوخته خرمن ورمخ اوست تن حاسدان چو جوشن چاک ز تیر اوست دل دشمنان چو پرویزن زبرق شعله دندان شیر شمشیرش ببدی خاک بریزد عقود ثش پروین فروغ طلعت اجلال او در مطلع حسن جمال خویش نماید اگر بوجه حسن بسان