Page 120

۱۱۹ از فرش دار فانی و سازی مریمش کرد در پیش مقر نامد است از سنگ سنگ خوانم زفیض عظمی تو همچو گل اید برون ز ارض مقدس بابارنگ نا سر روش نیم و گویم که نان بین شد معل افراز از افتاب سنگ تاخاک را درنگ بود باور اشتاب تا با و ر ا شتاب بود خاک را درنگ عمر عدو تو چو حبابا باد در شتاب ایام دولت چو زمین با د با درنگ بادا بکام دشمنت هر قطره آب زهر با دا محب جاه تراشهد از شنگ کرده دل حسود تو چون پسته سینه چاک با د اسر عدو تو چون خند زیر سنگ قصیده در جواب سلمان ساوجی در مدح ناصر الدین شاه فرموده بای امی زشمیمت مشام روح معطر که شد زشاخ شکوفه مچو صبح سور بیا که بی لب میکون ز زلف غالیه سایت شد است باغ یمن داغ ولاله زار چو از ر بین که سرو و صنوبر حیان فر اختلفا بین که لاله حمرا چسان فروخته لشکر شکوفه چون کف موسی زشاخ کرده تجلی بنفشه چون لب عیسی بمهد کشته سخنور نهاده غنچه چو مستان بکف صراحی مینا گرفته نرگس فتان بدست ساغری از زر فتاده صبح ز شبنم گلاب بر رخ لاله چکانده ابر ژاله در ربساط عمر شکنج طره سنبل فتاده بر گل سوری چنانکه موی به پیچد بخویش بر رخ از ر بباغ لاله حمرا کشیده اطلس دیبا براغ سبزه خضری فکنده دیبه ششتر نمود چهره لاله زرنگ سبره بان سان که ماه عارض لیلی ز زیر زلف معتبر نظر عبر اکر افکنی بطرف گلستان نگاه مست تو پوشش کند چو لاله حمبر بسان شخته برار کشته باغ ملون بیا اگر هوس جام داری اسر ساغر ی بیار بطی ساغری زلب دیرین برنگ چشم خروس وشکل خون کبوتر بیا که خاک و بود م باد بر دو بجم ببریز اتش نم زاب خنک بر قدح زر