Page 119

حرم زمین پیش نگینش بود شتاب عزم صبا به پیش شتابش بود درنگ کس قدر را بچشم نه بیند بعہد او الا مگر بگوشه چشم بتان شنگ ای پادشاه کشور جان در ثنای تو عقل از کار مانده و فکرام ربودش رنگ آن باذلی که در هوس دست بوس تو سیم و گهر چو آب برآید برون زسنگ از بس گشاده روی فتاده است دست تو جز بر عنان نمیده کسی پنجه تو چنگ کلک تو کار بسته بس عقده بر گشاد بر روی زر گره نتوان کرد راه تنگ از جانب کمان تو در سینه عدو پیغامهای سخت همی آورد خدنگ از تاب تیغ تیز تو در تابه محیط ماهی صفت کباب شود پیکر نهنگ آهو بود ز عدل تو مستغنی به مرغزار روبه زند زپاس تو بر پنجه پلنگ گر حمیت تو بدرقه عاجزان شود نی چرخ را چو دانه برد دوش مور لنگ هر تیره دل که با تو زند لاف همسری پرده دروش ارهالش باد چون تفنگ ای آنکه سطوت تو گرفته است شام و صبح باج از دیار چین و خراج از شه فرنگ چون دورم از بساط تو از بخت نارسا دارم غریو و ناله و فریاد با غژنگ از شوق عظمیه بوست ای آسمان پناه ریزم زجوی دیده خود آب با درنگ ز اوارگی بگریه هم غنچه کرد باد ایم بطوف کعبه کویت بصد شتنگ نی نی غلط نمودم و کردم بسی خطا این حرف حرف سر دیو و عذر عذر لنگ گر دوریم زت بودم از رضای دل بادا بکام جان شکر زندگی شرنگ بازم هزار شکر که پشت بجلوه شد معنی بکر من چو عذار بتان شنگ گر مرگ مهلتم بدهد بهر پابوس ایم بسر زشوق بسوی تو لنگ لنگ از دور عرض طرزی مسکین از ان جناب این است کای دلاور میدان و جنگ مسکین را بدرم که ز یار و دیار خویش وا مانده است مانده برو قرض و البتنگ از قرص