Page 118

ای بکفش آن مباحث که طرزی د با زخون چون عساکر د درعزم بپای بوست نهنگ تا که بروح شباشام زد صیقل صبح تا که برقلب کواکب جو رنگ مرکب زنگ مر محرمنا لشکرحورشید از ایران شرق به شده مغرب زهیچ نپمی آرد لنگ باد در فرمان مملکت هند وکشمیر وتبت باد دراذعان امرت چین وما چین و پلنگ باد داعی تا ابد بر شاخسار روزی صحنه جهان عدوبت کشته از زخم تفنک قصیده در مدح حسام السلطنه در هرات گفته و بمشهد فرستاده شد دیشب زناز بر سرم آن آفتاب من آمد بصد هزار فسون وفریب و رنگ چون کل گرفته جام می لاله گون بکف مانند غنچه جلوه کنان د نقاب می تنگ چشمش کرشمه ساز د لبش عشوه پیچ نام مژکان خدنگ و غمزه برد چون بر خدنگ در کف گرفته شیشه د بر لب نهاده نی در سر خمار باده و در بر کشیده چنگ با پردهای راست به عشاق سبزه را راه عراق ساز نمود از نوای تنگ کستاهم بکوشش من از مخالفان کشار سد کرشمه که موری میباش زنگ نخشب تما بیا دکف دست شهریار ماجام دیسم صفا سینه از درنگ بخودر جای حشم داقنا دوش بیا گفتم بنام شاه بگوای نگار شنگ کشنا حسام سلطنه اکبر قباد تیغ او از روی آفتاب غیرت بپرد ه رنگ چون عکس تیغ او ز د د اسمان د بوم لرزد زغضب د دل پادشاه زنگ خلا مهیب صولت او پنجه هژبر در روز هیبا بیت او ناخن پلنگ هر ماه چون هلال کند فتح شهرها در دست قهر ماست مکر رجم او درنگ در دست عدلت رستم دستان زال کو در چنگ او چو پشه مسکین پیر پلنک از بس قوی دلسه ضعیفان بعهد او طغرل کر یزدا ز اثر سانه کلنگ از سنک قدر اوست تن کاه پنچه کوه از زان وقر اوست دل کوه پر ز سنک