Page 632

صحیفه ٦٢٥ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد سوم میشدند که دست بدست گرفته قدم میزدند. گاهی که یگان زنهای عیاره های خانه های مصری الاصل مصرفی اللبس از نظرم میگذشت نقاب عجیب الشکل و چادری غریب الطرز آنها دفعتهً مرا از او رویانه افریقا پرتاب مینمود. برهنمائی رفیق خود از یکدو بازار و یکدو کوچه گذر نموده در یک بازاری رسیدیم که همه خانه های دو طرفه آن دو طبقه خانه های یکطرز و یک نسقی بود که پنجره های همه آن باز و بالقو نمایعنی برنده های آن پر از اجسام لطیفه زنان نیم برهنه فرنگی منش بود . حمادالاسود را گفتم : ـ حماد آغا ! مبادا (مبرتوخانم) شما در همین جاها اقامت داشته باشند ؟ زیرا طبیعت شمارهایرهای اینگونه کار ها را میدانم که یکی از همین مالهای بدیعه اینگونه جاها را نامهای مختلف و روایتهای مخالف برای شان اختراع کرده مانند ما بیچارگان نابدار انادانسته دران دام می آورند. گفت ـ عفو بفرمائید یا حضرت البیگ. پنج انگشت یکدست یکرنگ نیست. بواعقیکه همچین رهبرها نیز هست. ولی این بنده تان از انها نیست . چیز یکه در حق (ست مبرتو) بشما گفته ام بحق همه افره های دین خود قسم میخورم که ذره خلاف نیست خانه او هم بسیار دورتر است ازینجا. مع مافیه اگر اعتماد تان برمن نباشد بروید. درینجاها هم آنقدر بدیعه های حسن و جمال موجود است که نظرتان حیران و عاجز خواهد ماند که کدام یک را انتخاب کنید . اگرچه خود من برفتن اینچنین جاها میلی نداشتم ولی نام مه برتوبر حواسم یک تاثیر عجیبی اجرا کرده دیدن آنرا، یکساعتی با او صحبت کرد خیلی آرزو میکردم. و این آرزو و خواهش من از دو چیز پیش آمده بود: یکی هوس دیدن جا ریه های قفقاسی سرایه های خدیوی، و دیگرش که مهمتر است هوس شناختن این زنست که آیا همان مه پر تو یست که من میشناسم یا دیگر مه پرتو است ؟ مه پر توی که من میشناسم نیز از جاریه های سرای پادشاهیست که بصیغه خدمتگذاری بیکی از خواجه سرایان سلطانی (زاقر آغا) نامی از طرف پادشاه داده شده بود.