Page 594

صحیفه ۵۸۷ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد سوم صورت سرشته میکنم . ابو محی الدین گفت - آیا يك دو شب در اسكندريه خواهیم ماند يا سر راست خواهیم گذشت . گفتم - هان ! خوب كردی كه بخاطرم دادی . بتو بعضی گفتنیها دارم . گفت – مهربانی میفرمائید . ذاتا منهم به بعضی نصایح و وصایای شما محتاجم که خط حركت خود را بدانم . گفتم – اول این را بدان که از واپور چون فرانیم بكسريه استاسيون ريل كه بسوی مصر میرود ميرويم . شما وحضرت پدر در ريل نشسته بالخير و العافيه بسوی مصر وسويس ميرويد من از ايستیشن واپس آمده در دیگر واپور بسوی بیروت روانه ميشوم . گفت – آه ! مگر یکدو سه ساعت دیگر بخدمت بیک خود مشرف خواهم بود ؟ گفتم - بلی ، پس یگانه وصیت و نصیحت من این است که خدمت حضرت پدر بعد ازین تنها بر خودت میماند. میباید که چشمهایت را خوب باز داشته لحظه تغافل نورزی تا بهره وردین و دنیا شوی . از طرف عایله خود خاطر جمع باش که انشاء الله همه ما يحتاج آنها را بالذات سرشته میکنم . گفت - سیدی بیگ از من رهگز تشویش نکنید انشاء الله بجان و دل در خدمت سید خود کوشش خواهم ور زید . و از طرف عیال خود هم خاطر جمعم . زیرا برا صالت و نجابت کریمانه شما اعتماد دارم . اما از جهت خود یکقدری پریشانم که در غربت مبادا مفلس شوم و بحضرت افندی بزرگ خود هر وقت عرض کرده نمیتوانم . گفتم – ششما هه تنخواه ترا پیشینآ بتومیدهم و مابقی پنج لیره ئیکه پشت مانده آن نيز بصيغة بخشش از تو با شد دگر چه میخواهی .