Page 721

جلد سوم ۴۶ كتاب الحواله بهای شراب بود شنید نمیشود اگر گواهان بگذراند و گفته شود محیل را که بده آنمال را بمحتال علیه باز مخاصمه کن با محتال پس اگر شاهدان گذرانید بر محتال که آن دین بهای خمر بود قبول میشود بعد از ان محتال علیه مخیار است میان رجوع نمودن بر محیل و محتال همچنین در وجیزه کر درثی و لو ان المحتال اقر بين يدي القاضى ان ماله من ثمن خمر فلا خصومة للمحتا مع المحتاج ليه فان حضر المحين وقال احل الماليق لزم المال ان صدقه المحتال في ذلك ولكن لا يلزمه المحتال شيء كذا فى المحيط (عالمكيري) و اگر محتال اقرار کرد در حضور قاضی براینکه مال من بهای شراب بود پس هیچ خصومت نیست محتال را با محتال علیه پس گر محیل حاضر شد و گفت که این چنین نیست بلکه آنمال قرض است لازم میشود بر وی آنمال اگر محتال راستگو کرد او را درین دعوی و لیکن لازم نمیشود بر محتال علیه هیچ چیزی همچنین است در کتاب محیط لو ان مسلما باح من مسلم خمرا بالف در هم ثم ان البائع احال مسلما على المشتري حوالة مقيدة بان قال احلت فلانا عليك بالالف التي عليك لتم اختلفا فقال المحتال عليه وهو المشتري الالف كان من ثمن خمر وقال المحيل وهو البائع كان من ثمن مناع فالقول قول البائع المحيل فان اقام المحتال عليه بينة على المحيل بذاك تقبل بينت ان لم تكن الحوالة مقيدة بل كانت مطلقة بان قال البائع للمشتري احلت فلانا عليك بالفردي لاتبطل الحوالة وان اثبت المشتري على المحيل ان الالف عليك من ثمن خمر كذا في المحيط (عالمكيري) اگر مسلمانی فروخت بر مسلمان دیگر خمر را بهزار درم باز همان بایع حواله کرد مسلمان دیگر را خریدار بحواله مقیده چنانکه گفت که حواله کردم فلانرا بر تو بانمزار درم که بر ذمه تست بعد ازان