Page 722

جلد سوم ۴۷۰ كتاب الحواله از ان محال علیه و محیل مختلف شدند و گفت محال علیه که خرید ابراست که آن هزار درم از بهای خمر است و گفت محیل که بایع است که آن از بهای متاع است پس معتبر قول بایع محیل است پس اگر گذرانید محال علیه گواهان را بر محیل که آن بها خمر است قبول میشود گواهان او و اگر آنحواله مقید نه بود بلکه مطلق بود چنانکه بایع گفته بود مشتریرا که حواله داده ام فلانرا بر تو بهزار درم باطل نمیشود انحواله اگر اثبات کند مشتری بر محیل که آن هزار درم که بر من است بهای خمر است همچنین است در کتاب محیط شهد احدهما انه احال بماله على رجل وشهد الآخر انه ضمن له على حيل ابراء الاصيل ولم يذكر البراءة والطالب يدعى الحوالة برئ الا فان قال الطالب ضمن بغير حوالة لم يبرأ الاصيل ويأخذ ايهما شاء كذا في محيط السرخسي (عالمگیری) گواهی داد یکی از دو گواهان که وی حواله کرده است بمال خود بر مردی و گواهی داد آن دیگر که انمرد ضامن شده است برای او بشرط خلاص اصیل یا ذکر نکر د برائت را و آنطالب دعوی میکرد حواله را خلاص میشود آن اصیل پس اگر گفت آنطالب که وی ضامن شده بغیر حواله درینصورت خلاص نمیشود اصیل و بگیرد طالب هر کدام را که میخواهد همچنین است در کتاب محیط واذا كان لرجل على رجلين الف درهم فاحالا بها على رجل لهما عليه مال فجحد الطالب الحوالة فشهد عليه ابناها او ابواه بالحوالة فشهادتهما جائزة وان شهد بنا المطلوبين الاولين لا تقبل شهادتهما اذا ادعى يمان المطلوبان ذلك از محمد وتقبل شهادتها كذا في المحيط (عالمگیری) وقتیکه مردیرا بر ذمه دو مردی هزار درم دین باشد پس ایشان حواله کنند او را بر مرد یکه ایشانرا بر ذمه و ی باشد و صاحب دین منکر شود