Page 720

جلد سوم ۴۵ کتاب حواله والا امر با عادۃ البینہ علیہ وان کان الشہود غابوا اوما تواحلف المحتال علیہ ان لم یکن للمدیون بینة وطلب حلفا حلف بالله ما احتال علی فلا نردبما لما کان لکل بری المطلوب کذا فی البحر الرائق (عالمگری) مدیون زعم میکرد اینکه بدرستی وی حوالہ نموده صاحب دین خود را بر فلان و او قبول کرده آن حوالہ را و صاحب دین که محتال است انکار کرد ازان باز مدیون رسیده شد از شاہدان بران حوالہ درینصورت اگر حاضر کرد گواہان را و محتال علیه حاضر بود قبول میشود گواهانش و خلاص میشود آن مدیون واگر محتال علیه غائب بود قبول میشود انشا هدانش در حق توقیت تا وقت حاضر شدن محتال علیہ پس اگر حاضر شد و اقرار کرد با نچه مدیون گفته بود خلاص میشود آن مدیون دگر قرار نکرد امر کرده شود آند یون بیاز گذرانیدن شاہدان بر او واگر شاہدانش غائب یا مرده بودند قسم بخورد محتال علیہ واگر نبود مدیون را شاہدان و طلب کر د قسم را قسم بخور د محتال باین قسما که بخدا تعالی سوگند من است که حوالہ نشده ام بر فلان بہمان مال پس اگر منع آورد از سوگند خوردن خلاص میشود مدیون همچنین است در کتاب بحر رائق غاب المحیل وزعم المحتال عليه انه ما على المحيل كان ثمن خمر لا نصح دعواه وان برهن على ذلک كما في الكفالة ولو دفع المال المحتال عليه إلى المحتا واواد الرجوع على المحيل فقال المحيل حال الحمالا كان ثمن خمر لايسمع وان برهن و يقال المحيل إلى المحتا لتخاصم المحتال فان برهر على المحال ان دلك من حمر بطل الموالعلية الحسابين الرجوع على المحيل المحتال كذا فى الوجيز الكردري (عالمكرى) محیلی غائب شد و گمان کر د محتال علیہ و گفت کہ آنچه بر ذمۀ محیل بود بهای شراب بود سمیع نمیشود دعوی او اگرچه گواهان بگذراند بران چنانچه در کفاله نیز این حکم است و اگر محتال علیه داد بہ محتال مال حواله را و اراده کرد رجوع را بر محیل و او گفت که آنهان