Page 719

جلد سوم ۴۴ کتاب الحواله گواهان او را رجل احال امراته بصدا قها على رجل وقبل الحوالة ثم غاب الزوج فاقام المحتال ببينة ان نكاحها كان فاسدا و بين لذلك لا يقبل بينته ولو ادعى على المراة انها كانت ابرات زوجها عن صداقها او ان الزوج اعطى المهر او باع بصداقها منها شيئا وقبضت قبلت بينته وان كان المبيع غير مقبوض لا يقبل بينته وكذا اذا كان مقبوضا وهو قائم بعينه لا يقبل بينة المحتال عليه وكذلك فى الكفالة (قاضیخان) شخصی حواله نمود زن خود را بهر او بر مردیکر و او قبول نمود انحواله را بعد از ان غایب شد شوهر زن پس محتال علیه شاهدان گذرانید که بدرستی نکاح آن زن فاسد بود و بیان کرد وجھی فساد را قبول نمیشود گواهان او واکر این محتال علیه دعوی نمود بر آنزن که بدرستی این زن ابرا کرده برای شوهرش از مهر خود و یا دعوی نمود که بدرستی آن شوهر داده بآن زن مهر او را و یا شوهر با و فروخته بمهرش چیز را و زن قبض نموده آنچیز را قبول کرده میشود گواهان او واکر مبیعه را قبض نکرده بود آن زن قبول کرده نمیشود گواهان محتال علیه و همچنین قبول کرده نمیشود گواهان او اگر مبیعه را قبض کرده بود و در دست آنزن موجود بود بعینه و چنین حکم است در ضمانتی زعم المدیون انه كان احال الدين على فلان وقبله وانكره الطالب ثم سئل المديون عن البينة على الحوالة ان احضرها والمحتال عليه حاضر قبلت وبرئ المديون وان غاب قبلت في حق التوقيت الى حضور المحتال عليه فان حضر واقربما قال المديون برئ والامر