Page 522

جلد سوم ۱۰۹ كتاب الكفالة المتاع الذي ادعى انه باعه قائما في يده او في يد المشتري وفي هذا القياس ان لا يلزم الكفيل شيئ وفي الاستحسان يلزمه والوجه الثاني ان يكون المتاع هالكا وفي هذا الوجه لا يلزم الكفيل شيئ ما لم يقم الطالب البيئة على البيع قياسا واستحسانا (عالمكيري) وقتیکه مردی بگوید دیگری را اینکه بفروش بر فلان و چیزیکه بر و بفروشی پس بهای آن بر من لازم باشد این ضامنی روا است در استحسان و وقتیکه چیزی بفروشد براء بہر جنس و بہر قدریکه بفروشد بهایش لازم میشود بر آن ضامن پس اگر ضامن منکر شد و گفت که تو چیزی را نفروخته و طلب کننده حق گفت که فروخته ام بر فلان متاعی را بهزار درم و او قبض نموده از من آن متاعرا و ضامن دهنده راستگوی نو طلب کننده را آیا لازم میشود بر ضامن این مال پس این بر دو وجه است وجه اوّل آنست که آن متاع که طلب کننده دعوای فروختش نموده موجود باشد در دست او و یا در دست خریدار درین صورت حکم قیاس این است که لازم نمیشود برضا هیچ چیز و در استحسان لازم میشود بر ضامن بهای آن متاع وجه دوم انیست که آن متاع هلاک باشد و درین وجه لازم نمی شود بر ضامن هیچ چیزی تا که طلب کننده حق شاہد نگذرا ند بر فروختن مذکور نه در قیاس انه دراستحسان ولو قال الكفيل بعته بخمسما وقال الطالب بعته بالف واقر المكفول عنه بذلك فانه يؤاخذ الكفيل بالالف درهما وهذا على جواب الاستحسان (عالمكيري) ولو جحد الكفيل والمكفول عنه البيع واقام الطالب البينة على احدهما انه باعه وسلمه لزمهما ( فتح القدير)