Page 523

جلد سوم ١١٠ كتاب الكفالة و اگر ضامن بمكفول له گفت که تو آن متاع را بپنجصد درم فروخته و طلب کننده بحق گفت که فروخته ام آنرا بهزار درم و اقرار نمود ضامن دهنده باینکه وی بهزار درم فروخته پس بتحقیق آن ضامن گرفته میشود بهزار درم و این حکم بنا ست بر استحسان و اگر ضامن و مكفول عنه منکر شدند از عقد بیع و طالب گواهان گذرانید بریکی از ایشان که من نرد دارم مبیع را بر مکفول عنه و با و سپرده ام درین صورت بها بهر دوی ایشان لازم میشود ولو قال ما بايعته اليوم فهو علي فباعه المبيعين اليوم لزم الكفيل المالان جميعا وكذ لك اذا قال كلما بعته ( عالمكيري ) و اگر مردی گفت دیگریرا اینکه اگر بغلان فروختی چیزیرا امروز پس بهای آن لازم شد ها بر من پس آنمرد بغلان فروخت دو چیز را در همان روز لازم میشود بر ضامن بهای ہر دو مال هم چنین حکمیست که آنمرد گفت که هر وقت از وقتها که بغلان فروختی تلعوا ولو قال ان بعته متاعا او اذا بعته متاعافا ناضامن بثمنه فباعه متاعا نصفين كل نصف بخمس مائة احد قبل الآخر لزم الكفيل الاول دون الثاني ( عالمكيري) و اگر شخصی گفت دیگریرا اینکه اگر فروختی متاعی را بر فلان یا وقتیکه فروختی متاعی را بر فلان پس من ضامن باشم به بهای آن پس وی بآن فلان فروخت متاعی را بدو نیمه هر نیمه آنرا به پنجصد درم فروختن یکی از آن دو نیمه پیشتر بود از فروختن دیگر نیمه لازم میشود بر ضامن بهای نیمه اول نه بهای نیمه دوم ولو قال ما بعته من زطي فهو علي فباع ثيابا يهويا اوكر حنطة لا يلزم الكفيل شيئ كذا في المحيط ( عالمگيري ) واکر شخصی گفت دیگر را که آنچه فروختی از جامه زطی