Page 344

جلد سوم ۳۳۷ کتاب الوکالة نگاهدار این جامه را گرو نمی شود وا ذ ا وکله ان یرهن عبد اله بالف درهم فقال الوكيل قد رهنته عند فلان و قبضت منه المال وهلك وقد دفعت اليه الرهن وقد قلت له اقرض فلانا فانه ارسلنی اليك وبذلك امر لى الموكل وصد قر لمن فایده موکل گفت بوکیل که گرو نهاده و نه قبض گرفته و وکیل گفت کرده ام وقال الموكل لم تقبض لى هذ القرض ولم ترهن العبد فالقول قول الموكل مع يمينه (عالمگيري) و وقتی که وکیل کرد شخصی را بگرو نهادن غلام خود بهزار درم و وکیل گفت که تحقیق گرو کرد ام غلام را نز د فلان کس و قبض کرده ام از وی مال را و هلاک شد و به تحقیق داده ام بوی گرو را و به تحقیق گفته ام او را که قرض بده فلانرا پس بدرستی که وی فرستاده است مرا بتو و حال آنکه موکل بآن امر کرده بود او را وراست گو ساخته بود او را گروگیرنده و موکل گفت قبض نکرده برای من همین قرض را و نه گرو نهاده آن غلام را پس معتبر قول موکل است با سوگندش و لوکان الوكيل هوا ستفرض المال فرهن العبد وبذلكامره رب العبدكان المال دينا عليه دون الموكل ( عالمگيري) و اگر همان وکیل قرض گرفته بود مال را و گرو نهاده بود غلام را و صاحب آنغلام بهمان فعل فرموده بود او را پس مال دین است بروی نه بر موکل وكله ان يرهن فرهن وكتب شراء والوكيل والمشتري مقران انه رهن وكتب الشراء سمعة فهو رهن استحسانا كذا فى المحيط (عالمگيري) وکیل کرد شخصی را بگرو نهادن مال خود را و گرو نهاد آنرا و نوشت که این عقد خریدنیست و حال آنکه وکیل و خریدار اقرار کننده گان بودند که این عقد گروست و نوشتن شرا بطریق سمعت وریاست فایده پس آن گرویست در استحسان و اذا اذن الوكيل المرتهن في ركوب الرهن واستخدامه اذن وکیل برای مرتهن در سواری بر رهن ففعل فهو ضامن وطعام الرهن وعلقه على الموكل وان كان الوكيل استقرض