Page 323

جلد سوم ۳۱۶ کتاب الوکاله موکل مانند انکه مدیون تاوان دار کرده بود اورا و لو ورثه رجلان احدهما الغريم كان للوكيل ان يأخذ من حصة الغريم من الميراث مثل ما غرمه الوكيل (عالمگيري) واگر وارث موکل دو مردانی بود که یکی از ایشان مدیون بود است مر وکیل را که بگیرد حصهٔ مدیون را از میراث مانند آن مبلغ که تاوان گرفته آن مبلغ را مدیون از وکیل و لو لم يمت الطالب وباقی المسالة بحالها ثم وهب الطالب للغريم الفا ان وهبه الالف التي اخذها من الغريم رجع علی الغریم بها ادي وان وهبه الفا اخرى لا يرجع على الغريم بشيئ ولو مات الطالب واوصى للغريم بالف درهم يرجع على الغريم (عالمگيري) واگر نمرده بود طالب و باقی مسئله بر حال خود بود بعد ازان بخشش نمود طالب مر مدیون را هزار درم که بخشیده بود اورا آن هزار درم که گرفته بود طالب از مدیون درینصورت وکیل رجوع کند بر مدیون به چیزیکه ادا کرده بمدیون واگر بخشیده بود هزار دیگر را رجوع نکند وکیل بر مدیون بهیچ چیز واگر مرد طاب و وصیت کرده بود مر مدیون بهزار درم رجوع کند وکیل بر مدیون و من قال اني وكيل بقبض الوديعة فصدقه المودع لم يؤمر بالتسليم اليه (هدايه) ثمرات الوجوه الاربعة المذكورة في الوكيل بقبض الدين واردة في الوكيل بقبض الوديعة ايضا فانه قال في المبسوط واذا قبض رجل وديعة رجل وقال رب الوديعة ما وكلتك وحلف على ذلك وضمن ماله المستودع رجع المستود فايده دعوا کرد که وکیل غایبم بقبض امانت بالمحال