Page 297

کتاب الوکالة ۲۹۰ جلد سوم گفت که بده برسول فلان آن هزار درم را که مرادین ست بر تو و گفت مد یوان شخص من دادم آن درمها را با و و رسول راستگو نمودا و را و گفت که قبض کردم مگر پیکی آنور مها نزد من هلاک شده و موکل مردورا در وغگوی کرد در دادن و قبض کردن پس خلاص میشود مدیون و لو ارسل رسولا لرجل ليستقرضه فقال الرسول قبضت و هلک في يدي صدق ولاشئ عليه والضمان على المستقرض (عالمگيري) واگر کسی فرستاد رسولی را بمردی که قرض طلبد ازو و رسول گفت که قبض کردم آنرا و هلاک شد در دست من راستگوی کرده می شود و هیچ تاوانی برأوتا وان آن برطلب کننده آن قرض میشود رجل جاء الى رجل برسالة مرمی ان يدفع اليه خمسمائة فقال لا ادفع حتى القى الآمرفيا مرني بنفسه ثم قا ل للرسول قد لقيته فامرني بدفعها اليك ثما متنع عن الاداء او قال نهاني عن الدفع بعد ذلك قال الشيخ الامام له ان يمتنع الا ان يكون المالك بناء عليه للامر فلاتصدق في النهي عن ذلك (عالمگيرى) مردی آمد بسوی دیگری بطریق رسالت از طرف دیگری که بده مر اینتر درم پس آن دیگر شخص گفت نمیدهم ترا تا کہ برسم بآن امر کننده و خود او امر بکند مرا پسر گفت او مر فریمان را که تحقیق من رسیدم با مرکننده وا د امر کر دمر ابد ادن آن درم ترا پستر ا و منع آورد از دادن درم یا گفت که امر منع کرده مرا از دادن درم تو پس از امر کردن گفته است شیخ امام که هست مرا و را که منع بکند از ان دادن مگر وقتی که آن مال دین باشد برآ مرامر کننده راستگوی نمی شود در منع کردن از دادن واذا وكل انسان بقضاء دین علیه فهو جائز و يرجع الوكيل على الأمر بما يؤديه فاما اذا قال لغیره فایده رسول استقراض یعنی قرض کردن فایده وکیل بقضای دین رجوع کند بر آمر