Page 296

جلد سوم ٨٩ كتاب الوكالة وكيل بقبض دین از شخصی وقتی که ثابت شد بران وکیل از قبض دین مدیون بمدیون واقع می شود میان هر دو دین رجل له على رجل الف درهم وقال من له الالف لمن علیه الالف ادفعها الى فلان ثم قال من له الالف لا تدفعها اليه فقال من علیه الالف قد كنت دفعت اليه وصدقه المدفوع اليه فهو جائز و الغریم بری (عالمگیری) مردیرا بر دیگری یکهزار درم دین بود وگفت صاحب دین مدیون را که بده آن هزار درهمها را بفلان باز صاحب دین گفت که مدها آنرا بآن فلان و گفت مدیون که تحقیق داده ام باو وراست گوی گرد او را شخصی که با و هزار درم داده شده بود پس آن دادن رواست و مدیون خلاص می شود از رجل له علی رجل مائة درهم فارسل اليه ليقبض منه المائة فوزت له المطلوب مائتين صفقة واحدة فقبضها الرسول فضاعت فلما على المطلوب كما هو ولا شئ على الرسول اذا دفع اليه مائة اخرى فخلطها الرسول فهو ضامن المائة وبرئ المطلوب عن المائة (عالمگیری) مردیر ابر دیگری صد درم دین بود پس شخصی را فرستاد با و تا قبض بکند از مدیون آن صد درم را و مدیون وزن کرد برای او دو صد در م را بیک بار و آن رسول قبض کرد و در پیش هلاک شد پس آن مال بر مدیون ثابت است چنانکه بود بر رسول پیچ تاوان نیست و وقتی که مدیون بند بآن رسول صد در م دیگر را و او خلط بنمود هر دو راپس رسول ضامن میشود هر صد درم ایده برای موکل خود و مدیون خلاص می شود از صد درم دین ولو قال ادفع الی رسول فلان الالف التي لي عليك فقال الذي عليه الدين قد دفعت فصدقه الرسول فقال قبضت الا انها صاعث كذبه الموكل في الدفع والقبض برأ الغریم (عالمگیری) واگر صاحب دین فایده مدیون گفت که بفلان بده منع کرد