Page 286

جلد سوم ٢٧٩ کتاب لوکاله فائده هزار درهم را امانت بنهام و بغیبت مودع گفت فلان انت قبض کند و قبض کن اورا برای او صحیح است منع کردن صاحب امانت امانت دار را وقتیکه نباشد امانت دار که قبض کرده باشد آن امانت را برای صاحب دین و اگر امانت دار قبض کرده باشد آن امانت را برای صاحب دین پس بدرستی که آن امانت گردید برا ی صاحب دین کویا که صاحب دین بخود قبض کرده آن امانت را از امانت دار رجل اودع رجلا الفا ثم قال في غيبة المودع امرت فلانا ان يقبض الالف التي هي وديعة لي عند فلان و لم يعلم المامور بذلك الا انه قبض الالف من المودع فضاعت فلرب الوديعة الخيار ان شاء ضمن الدافع وان شاء ضمن القابض (قاضیخان) شخصی امانت داد بدیگری هزار درهم را باز گفت در وقت غائب بودن امانت دار که امر کردم فلان را که قبض بکند آن هزار درهم را که امانت است مرا نزد فلان شخص عالم نبود مامور بآن امر مکر اینکه او قبض کرد آن درهم را از امانت دار وضایع شد پس مر صاحب امانت را خیار است اگر خواهد تاوان بکیرد از دهنده و اگر خواهد تاوان بکیرد از کبرنده ولو كان المودع علم التوكيل والامرو لم يعلم به المامور فدفع المودع المال الى المامور فهو جائز ولاضمان على احدهما بالامر (عالمگیری وقاضيخان) و اگر امانت دار خبر بود بوکیل کردنش امر کرد صاب امانت و مامور خبر نبود بان و داد امانت دار آن مال را بماء مورپس ان دادن راست او يست بيچ تا وان بکیکی ازان سبب ران وان لم يعلم احدهما بالامر فقال المامور للمودع ادفع الي وديعة فلان ادفعها الى صاحبها او قال دفعها الي يكون عندي لفلان فدفع