Page 287

جلد سوم کتاب الوکاله مرد کار رسول بزاز فرستاد فضاعت فلرب الوديعة ان يضمن ايتهما شاء في قول ابي يوسف و محمد رحمهما الله (قاضيخان) واگر یکی از ان هر دو خبر نمود بان امرپس گفت مامور مرائيا پرا که لمن بده امانت فلان را که بصاحبش بدهم یا گفت که لمن بده که امانت فتا نز دیمن برای آن فلان و او داد و ضایع شد پس هست بر صاحب امانت را که ضامن بکیرد هر یکی ازین هر دو را که رضای او باشد در قول ابی یوسف و محم رحمها فجل بعث رسولا الى بزاز ان ابعث الي بثوب كذا وكذا بثمن كذا وكذا فبعث اليه البزاز مع رسوله او مع غيره فضاع الثوب قبل ان يصل الى الآمر او تصاد قوا على ذلك واقروا به فلاضمان على الرسول في شيئ (قاضيخان) مردی فرستاد رسولی را نز دبزازی که بفرست بمن جامه چنین و چنین را ببهای چنین و چنین و او فرستاد بسوی او جامه را با رسول او یا با دیگر شخص پس ضایع شد آن جامه پیش از رسیدن آن جامه با مرکننده در استنگو کرد هر یکی دیگر را بران و اقرار کردند بان پس هیچ تاوان نیست بران سناتی شده و در هیچ چیز وان بعث البزاز مع رسول الآمرفالضمان على الآمر لا نه رسوں قبض الثوب على المساومة وان كان رسول رب الثوب معه فاذا وصل الثوب الى الآمريكون ضامنا (قاضيخان) واگر فرستاد آن بز از جامه را با فرستادۀ امرکننده پس آن تا وان از م است بر امر کننده زیرا که فرستاده او قبض کرده انجامه را بقصد خرید ان اگر فرستا ده صاحب جامه با اوبورپس هنگام جامه رسید با مر کننده ضامن میشود امرکننده كما ارسل رسولا الى رجل وقال ابعث الي بعشرة درا هم قرضا فقال نعم وبعث بها مع رسول الآمر