Page 221

امانت که در مال مرده باشد و خریدن طعام و جامه برای صغیران مرده و فروختن چیزی از ترکه که در ان بیم هلاک باشد و خصومت کردن و قبول نمودن هدیه و فراهم آوردن مالهای مرده که ضایع شده باشد و رد کردن مالی که بر خریداران فاسد خریده شده باشد و قسمت نمودن چیزی که بپیمانه و وزن کردنی باشد و مزدوری دادن یتیم در عملی که یاد بگیرد و در وصی گرفتن باینکه تصدق بکنند بر فقیران فلان جای و معین کند آن جای را و آزاد کردن غلامی که مرده معین کرده باشد و نگاه داشتن مالهای مرده و محل این جمله که تصرف یکی از دو وصی تنها روا نیست در آن صورت است که هر دوی ایشان وصی مرده باشند و یا وصی یک قاضی باشند و اگر وصی دو قاضی از دو شهر باشند پس رو است تنهایی یکی از ایشان بتصرف نمودن و اگر اراده کند هر یکی از ان دو قاضی که معزول کند متصرفی را که قاضی دیگر استاد کرده او را روا نمی شود معزول کردنش وقتی که مصلحت ببیند در ان ولو باع احد الوصيين شيئا من التركة لصاحبه لم يجز عند ابي حنيفة ومحمد رحمهما الله تعالى لوكانا وصيين فمات احدهما لا يتصرف الحي الا بامر القاضي (بجر) واگر یکی از دو وصی فروخت چیزی را از ترکه بآن دیگر روا نیست فروختش نزد امام ابوحنیفه و امام محمد رحمهما الله تعالی و اگر دو نفر وصی بودند و یکی از ایشان مرد روا نیست تصرف زنده مکر بامر قاضی والحاصل ان الشيئ المفوض الى اثنين لا يملكه احدهما كالوكيلين والقاضيين والمحكمين والمودعين والوصيين والناظرين للوقف منقض فایده حکم شی مفوض بدو نفر کتاب الوکاله ۲۱۲ جلد سوم