Page 82

۷۷ میآید که دیدن و خبر شدن بیگانه گان بران جائز نیست . لہذا گفتم : ـ این شرط شما را قبول میکنیم . اما يك سوالی از شما میکنم ! ـ بگوئید افندی ! ـ گفته بودید که در سفینه بشما مهیا آزاد میباشید . اما درجه و حد و و این آزا دی ما را تعریف نکردید که چسان و چگونه است ؟ ـ بخواهش خود میگردید ، سیر میکنید ، می بینید در بالا و پایان به آزادیء تمام گردش میکنید . یعنی من وظایفه های من از هر چیزیکه مستفید باشیم شما هم از ان مستفید میشوید ، تنها بنا بر شرطی که گذاشته ام بعضی اوقات یکچند ساعت محبوس همین او تاق خواهید شد . ـ اما اینرا آزادی نمیگویند ! چرا که هر محبوس و هر بندی را در بند یخانه حق آزادی و گردش را میدهند حالا نکه این جا کفایت نمیکند ! ـ حالا نکه کفایت کردن آن لازمست ! ند ـ چه ؟ مگر وطن ، واقربا ، ودوستان خود را ابدیاً نخواهیم دید ؟ ـ بلی ! اما ندیدن آنها اینقدر الم انگیز نیست . ند ـ برای شما همچنینست اما برای ما بسیار الم انگیز است . لہذا بکمال جدیت بشما میگویم که من از طرف خود هیچگاه قول نخواهم داد . ند ـ من هم ذاتاً از شما قول نمیخواهم موسیو ندلاند ! من ـ اما افندی ! انصاف کنید ! این بسیار ظلم است اینگونه حرکت بیرون درجه تحملست ! کپتان ـ نی افندی ! این ظلم نیست ! بلکه رفق است . بعد از انکه با من محاربه کردید