Page 191

صحیفه ۱۸۸ محاربه روس و ژاپان جلد پنجم شد اما باز هم انسانست . گاهی میشود که چشمان او با شکایه تاثر پر میشود . يك فرقی که در مابین او بادیگران هست همین است که در ین چهره يك لمعه شجا عت و يك بارقه قهر و غضب میدرخشد . دو آدم رفیق القلب که باهمدیگر روبرو آیند هر قدر اشك كه بريزند وهر قدر حسیات مشفقانه که بیکدیگر نشان بدهند. دو افسر جنگی نیز بمقابل یکدیگر از درجه های عالیه این این تحسسات قلبیه نمونه ها نشان داده میتوانند . يك افسر ژاپانی ، بايك افسر روسی که در اثنای نهایت گرمئی محاربه ، و هنگامه رستاخیز جنگ و مقاتله يك دوره صلح و صلاح موقتي برای خود حاصل کرده با همدیگر یکچند دقیقه ملاقات کنند ، و بمقابل همدیگر حسیات مود تکارانه بروی کار آورند آیا حت قدر علوی يك منظره ، چقدر رقت انگیز بك صحنه تشکیل میدهد ؟ هر گاه انسان بخواهد که صورت جریان این ملاقات را تحریر و تصویر نماید دل رايك سرور حزنی استیلا میکند . قوه متخیله مانند انوار شمس در آفاق علويه سير ان وجولان میکند ! گاهی میشود که سما ابر آلود، وزمین برف آلود باشد . . . اما تاثیر این عوا رض طبیعیه ضیای شمس و قمر، ا قطعاً غایب کرده نمیتواند ! در يك روز ماه دسمبر سنه (١٩٠٤) از طرف يك افسر روسي يك مكتو بيكه بيك افسر ژاپانی خطا با نوشته شده بود بیکی از پهره های نخستین خط حرب نواغند ژاپان رسید . ایا درین مکتوب چه نوشته شده بود؟ این مکتوب در باب حرب حاضر هیچ معلوماتی را محتوی نبود . بلکه تنها از آرزوی دست بدست مصافحه شدن يك افسر روسی بايك افسر ژاپانی حکایت میکرد . مکتوب مذکور