Page 178

صحيفه ۱۷۵ راههای داخل دار الحركات جلد دوم که چیست . سیاحین را با تسکره ها و کجت ها میگردانند . اشیا و اسباب ها را با حیوانات بار کش علی الخصوص با اسپانی که مخصوص کوریا میباشد و آنرا ( پونی ) مینامند نقل میدهند . اینرا نیز بگوئیم که این حیوان نه علف ، و نه جو ، و نه کاه میخورند . بلکه هر روز يك طعام گرمی که از جواری و فصو لیه میپزند آنرا میخورند . اینحیوانات در مدت عمر خود آب سرد ننوشیده اند . چون من در جوار ( سه ئول ) با اینحیوانات یکچند جولانی نموده بودم از انرو درین سیاحت با این اسپان خوب گشت و گذار توانستم . « در ۱۹ ماه جون سنه ۱۹۰۴ از ( نیوچوانغ ) تابه ( قای پینغ ) يك سیاحتی اجرا نمودم ، در خریطه – یعنی نقشه که بدست داشتم يك جاده بزرگی نشان داده شده بود که از ( نیوچوانغ ) تابه « قایپنیغ » ممدود شده بود . از روی نقشه چنان گمان میکردم که برین سرك هيچ مشكلات و زحمتی نخواهم ديد . لهذا يك ره بلد چینی با خود گرفته براه افتادم . از کوچه های کج و پیچ تنگ شهر تا به دروازه ( قایپنیغ ) رسیدم، از دست يك पहरे دار روسی که بر دروازه بود به بسیار زحمت خود رارهایی داده بر جاده برامدم . اما چه جاده ! که تنها بر روی خریطه جاده گفته میشود . دوطرفه این راه بالای زارهای کشتزارهای برنج محاط شده بود . بعد از انکه بقدر سه کیلو متر و برین راه ناهموار قطع مسافه نمودم بیکدهی رسیدم که در خریطه نام آن نوشته نشده بود . درینجا جاده منقطع شده در میان کلبه ها و خانه ها بعضی کوره راهها پیدا شد ، و بعد از انکه از ده برامدم راه سراسر در میان کشتزار های شالی کاری غایب گردید . بنابرین بر استقامت شرقى بركناريك خندق مدهشی بريك راه بار یکی روان شدم . چند دفعه تهلکه در گل غرق شدن را گذرانیده بوقت ظهر بيك قریه رسیدم که نه کیلومتر از نیوچوانغ دور بود . « ازینجا چنان تخمین میکردم که تابه شام به نیوچوانغ خواهم رسید