Page 50

۴۳ بزرگی خود ، در مهمترین و حقیر ترین اعمال متداول است . معنی خیر و شر چیست ؟ و بکدام مقیاس عمل را بآنها مطابقت داده میتوانیم؟ بعبارت دیگر کدام طریقه را در سنجش اعمال خود تابع باشیم تا بتوانیم بخیر قریب و از شر دور گردیم؟ این همه سوالهائی است که جواب آنها را علم اخلاق بمانشان داده میتواند پس علم اخلاق خیر و شر را توضیح داده، طرزی را که باید افراد باهم قرار آن معامله داشته باشند نشان میدهد . پیشتر دانستیم هر یک از افراد بشر محتاج بمعاونت دیگر افراد است در این صورت که حیات و معامله و همهٔ امور هر فرد در دائره مصالح و شئون افراد دیگر مداخلت داشته باشد لازم شد که هر یک متصف بصفاتی باشد که او را با بقیهٔ افراد قریب ، و از اموریکه موجب تنفر آنهاست بعید سازد، واگراین قابلیت درو نباشد معلوم است که نتیجه اش تنافر و عدم اعتبار است در اینجا بخاطر خواهد گذشت که : «آیا علم اخلاق میتواند ما را صالح وخوب و غیر منفور عموم گرداند. ؟ »