Page 39

۶ شعله عاشق فتاده بصوفی به مهر و ماه و بخو حسان ندین کسی کسی اگر بمن آرد پیام آن محبوب شباب ورزم اگر وصل او دهم چو صید گیری افلاک راست کردند دل شمایل خوبان شنوز باد صبا بیزم ماه وشان آی و در فشانی کن به مهر و عشق بتان خط بندگی دادم زبان خامه قاصر شود زا وصافش بسوخت عضو حعیم بنار هجر چوعود غریق بحر فرقتم گذر نمی یابم زخوان عیش تر نشد نصیب من غموم طلسم دهر چو ترکیب کرده استادش بسوخت جامه زهد و لباس تقوی را ضیای پرتو آن شمع مجلس آرا را هم مژده او تاج و تخت دارا را چنانچه داده جوانی ز سر زلیخا را نهاده اند از ان طره دام دلها را حکایت لب شیرین و زلف لیلا را نگر کرشمه سر و بلند بالا را از ان زمان که بیار است چرخ خضرا را چگونه شرح دهم وصف آن دل آرا را فراق و هجر کند آب سنگ خارا را نشد مد در کسی این وجود تنها را فلک زخون جگر داده قوت دانا را هیچکس نکشودند این معما را بغایت نظری کن بفصل لم یزل چو مست کرده انیست کل اشیا را