Machine transcription
که ای ستمگر بیغور از برای خدا شنوسع رضا از عطا کلام مرا
مکن تکبر و مغرور حسن خویش مباش ز مخزن در و گوهر بده تو کام مرا
کدام صبح سعادت کدام ساعتیست بوصل خویش منور کنی تو شام مرا
خجسته طالع و فرخ زمان مسعودست بنور چهره فروزی تو بزم و جام مرا
شها ز بنده نوازی چنین عجب نبود ز گنج لعل لبت ار دهی تو کام مرا
سر از قدوم تو میبندار دعایم
قلم صفت کنی ار بند بند عظام مرا
اگر بخواب ببینم جمال رعنا را سر از سرور بافلاک میرسد ما را
فدای نرگس مخمور و غمزه جادو بیک اشاره ز من برده دین و دنیا را
بهار گلشن حسنش گرو گرفته ز خلد خرد پرین ز سر بلبلان شیدا را
طلوع صبح سعادت از ان جبین مبین بد از زلف عنبر سواد شبها را
ز رنگ عارضش آنسرو بوستان افروز بنور چهره برافروخت لون گلها را
نگار حور وشی آفتاب عالمتاب قرار و صبر سکون برده پیر و برنا را
سمنبری که بدی شک نقش خط جبین کنایت لب لعلش بود مسیحا را
بتی شکر لب گلچهره پری پیکر درین پرین بستر شیخ و ملا را
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.
