Page 40

ای چهره گلنار تو رشک گل و گلزارها آئینه رخسار تو روشن تر از انوارها خورشید تابان روی تو چون ماه انوار بروی تو افتاده بر گرد رخت زلف سیه چین دارها چشمت چو آهوی ختن برد قرار از مرد و زن اندر گلو افگنده اند عشق تو زنارها ای کلرخ سیمین بدن ای طوطی شکر شکن این شیوه شیرین تو دل برد از دلدارها ای حبیبه غنجش لقا تا کی کنی بر ما جفا در حلقه گیسوی تو شد مبتلا بسیارها شر قدت هر کس که دید عقل و خرد از سر پرید شیخ کبار و صوفیان در بزم دین تاریها سرچشمه آب حیات سرمایه عیش و نشاط از عشق رویت ای صنم دیوانه شد بسیارها خلد برین کوی تو مشک و عنبرست بوی تو یک ذره فیضی یافته از خوی تو عطارها خوبان عالم چاکرت افتاده بر خاک درت چون بندگان بگذشته اند از رتبه مقدارها هر چند جان کردم فدا از تو نشد بوی وفا بخت سیاه خویشرا من آزمودم بارها چون من هزاران دلفگار رنجور شد در انتظار آخر طبیب مهربان بگذر برین بیمارها جانها ز هجر آمد بلب شد موسم عیش و طرب ساقی بده آب عنب بستان بسی خمارها ای شوخ شنگ جلوه گر چون میکنی مالک در هشیار باش بر حذر کاندر کمند عیارها هستم غریب و بینوا افتاده در کوی شما تاکی مرا داری روا در طعنه اغیارها عایشه هنگام سحر در بوستان میگذر گذار در آرزوی روی تو دامن گرفته خارها