Page 367

۳۳۴ فیض طلب را باختم در خدمت محمود شاه جانشینش شد قریب کم شد ظِلُم ونشأن چون کنم واحسرتا افسوس ارمان در نو بهار مر بالفصل اعتدال آمد خزان زخم ناسوری که من دارم ندارد هیچکس داروی دردم نباشد در زمین و آسمان آتش هجر و فراق آمد نداغم از کجا شها بازم خونفشان وازکردارشان غرق حیرتم سرگزینی یابم کنار از کجا مبتدل شد بر من بلای ناگهان همچو شمع از فرق تا پا میگدازم دمبدم سوختن با باختن شد روزگارم هر زمان از شرار سینه من ذوب میگردد حدید چونکه یاد آیدم از وصل آن شیر یان تیر آتش بارآ هم بگذر دارنه رواق برفلک از تاب آن در ملک آمدم فغان چونکه سیلابی شک از دیدگان جاری کنم در تحیر باز ماند از روش آب روان شرح احوالم نمی گنجد بلوح روز کار زانکه در املا بماند خامہ را قاصر زبان چون خدا قاضی شفاعت خواه شود خیر البشر اجر خود را خواهم از پروردگار انس و جان عایشه شمشیرزن اینست قرب و منزلت باختی یکدانه دربی بها را رایگان ايضاً ای داد از جفای فلک نونهال من فصل خزان نبود چه آمد زوال من در کوه و دشت و خطه کشمیر سرنگون صید کدام کلب لعین شد غزال من ناگاه به تفرقه