Page 366

سخت دل سنگم مردم از فراق یک پسر عایشه گر خون بجای اشک بارد کم بود ماه ذی الحج تحفه شهر رجب را باختم در غریبی امت شاه عرب را باختم ایضا ای دریغا کوه نور خویشتن را باختم سروقامت گلرخی شکرین عذب البیان خطا بگرد عارضش چون هاله گرد مهر ماه نور چشم و قوت دل راحت روح وروان داد و بیداد از جفا چرخ و جور روزگار همچو مرغ نیم بسمل می طپم در خون دل عایشه از هجر دارد داغ بر دل لاله سان تاج عزت مخزن در عدن را باختم شمع بزم و بلبل شیرین سخن را باختم زیب درائی فراز انجمن را باختم یوسف ثانی غزال سیمتن را باختم خاتم لعل بدخشان و یمن را باختم صفدر میدان امیر صف شکن را باختم مخلص هر چار یار و پنجتن را باختم ایضا داد از دست فلک و ز جور گردون الامان روز و شب بسن مساوتی الی یوم القیام مال و ملکم را شجاع الملک شه بر باد داد خارجیم از جمع درانی چگویم وای وای کوه نورم رفت و بستم بار کستان جهان دل کبابم سینه ریشم هر دو چشم خون فشان خانه ام در عهد شه محمود شد شهر زنان از قضای آسمانی گشته ام بیخانمان