Page 368

۳۳۵ ناگاه تیرفتنه چو گردون رها نمود باعث قضا چو شکست پر و بال من مادر فدای سینه گلرنگ نازکت دستش بریده رحم نکرد چون بحال من کوکب چومی نمر دبطالع نجوم چرخ سم عقرب و مریخ و زحل بود فال من ای نور دیده قوت دل راحت بدن جز آرزوی وصل تو نبود خیال من روز ازل چو طینت آدم سرشته اند بدبخت و بدسرشت نباشد مثال من دشت یلان و شهر زمان گشته خانه ام در محنت است روز و شب ماه و سال من سرگشته بدر چو من نیست هیچ کس ای وای بر مشقت اهل و عیال من در نار هجر فیض طلب بخت عالیش نشنید هیچ گوش فلک قیل و قال من ايضا آن گلغدار سرو قد لب شکر چه شد سلطان حسن یوسف زیرین کمر چه شد آن گوهر یگانه که مثلش بد هر نیست یارب ندانم از نظر م آن گهر چه شد رستم دل و هژبر و شجاع زمانه کو نور دو چشم مادر و جان پدر چه شد فرزند ارجمند سعادت نشان من پروردش بناز و بخون جگر چه شد آن شهسوار عرصه میدان نام و ننگ از ضعف طالعنم زقضا و قدر چه شد در آشیان بلبل و قمری و عندلیب شد جای زاغ و بوم و بی بال و پر چه شد