Page 362

۳۲۹ جان شیرین باختی در خدمت محمود شاه بشکند دست قضا نخل مرادم بر فکند میگداز د مادر بیچاره چون شمع از سراقدم نور چشم گلرخا شکر لبا شیرین کلام هیچکس از خود قضا را رد نکرد ای غاشیه چشم لطف از پرتو سلطان عادل داشتی سرو آسا از ندامت پای در گل داشتی یوسف ثانی چو گل شکل و شمایل داشتی عونت آندم کس نشد از پیر کامل داشتی ور نه ذو الفهم و خرد فرزند عاقل داشتی ايضا سرو آزاد مرا چون خاک اندر بر گرفت خانه عیشم خراب آباد شد از فرقتش بسمل تیغ هجرانش ز فرط اشتیاق کرده فلک مرغ دلم بر آتش محنت کباب روز و شب من مساوی شد جور و جفا گلعداری گلرخی گلچهره گل پیرهن فیض طلب بود و ندانم مرو را آمد چه پیش از فراق وصل آن شمع شبستان سرور خلعت غم در بر و هم چادر اسود بسر تار هجران مادرش از قد مه تا سر گرفت اشک طوفان غمم روئی زمین یکسر گرفت موج خوناب دلم تا دامن محشر گرفت دود مغز استخوان بر چرخ نیلوفر گرفت زنگ بخت تیره ام آئینه خاور گرفت انتظارش در رواق دیده‌ام منظر گرفت داغ حسرت در دلش چون لاله احمر گرفت برق آتشبار آهم تا ثریا در گرفت مادر ایام اندر ماتمش اکثر گرفت