Page 76

۷۱ بر چهره تا فگندسی تو گیسو گره گره رگهای جانم شده زانرو گره گره من خود پلاک موج شکر خنده توام بیهوده میکنی ز چه ابرو گره گره دی چشمت از فسون برگ جان فگند یعنی که هست شیخ جادو گره گره از بهر صید کردن ما خال عارضت افگند دام طره بهر سو گره گره ای شوخ شانه را ز چه بر زلف میزنی رگهای جان ماست بهر مو گره گره مهر تو بافت تادل من بر قماش جان شد تار و پود رشته هر سو گره گره رحمت چو زلف یار برخسار دیده گفت سنبل فتاده بر گل خوشبو گره گره خاک از قدرت انسان شد سبحان الله فهم در فکر تو حیران شد سبحان الله عقل کل ذات ترا کرد تصور شب و روز پی نبرد و سیه پوشان شد سبحان الله علم در کنه تو بسیار تحیر میکرد آنقدر گشت که نادان شد سبحان الله آنکه از لطف تو گردید معلم ملک باز از قهر تو شیطان شد سبحان الله