Page 52

۴۷ جانا پی نثار تو دارد دلم بسیا یاقوت اشک با گهر آبدار اسم بکشا بچهرہ زلف صبا عنبرین شود گردد معطر عنبر ومشک تتار هم خواهم درین بهار که ایزد دهد بند گیسوی یار و جام می خوشگوار هم عمرم چو طفل مانده بگرداندن ورق در مکتب زمانه بلسان نهار هم بر دوستی اهل جهان اعتماد نیست زانهم گرفت دل زدیار و ز یار هم رحمت چه شکوه میکنی از بخت واژگون دارد فلک همین سر و دار و مدار هم نه تنها لاله در خونست بین غم نشینم هم فغان که میکند بلبل نوائی میکنم من هم شهید خنجر نازم نگارا مین بمن بارے کفن در خاک که افتاده در خون مقطینم هم ز نیک و بد چه میپرسی ز احوالم که در عالم بمن گر گریه سازد دوست دارد خنده دوشم هم ز طلیعان از حسرت لعل می آلودت خورد گر غنچه خون دل جگر خونست انجم هم ز یاد سرو بالای تراست که ز دل نرود سلاسل شد پایم همچو قمری طوق کردن هم ز هجر اتو شب تار و ز شاه پیر رویان اگر ریزم سرشک از دیده دارم شو رشیو نم هم