Page 36

۳۱ قـا فــيـة سـيـن تا بکی بر من کنی ای لب شکر طنازی ها از کرم با خویش ما را یکدمی دمسازها چون مه رو هر لحظه داغ سینه ام پر میزنه کاش روزی سویم اندازد شبح اندازها شاهد و صهبا و نقل و گل مهیا کرده ام از سر یکدم در ایندم ایعقبی سازها بیجولان گاهت عشاقان چو کو فکنده ام شوخ چوگان بازخوش نازا ممتازها رحمتا سر تا سه شعرم اگرخوانی نکو در دلم باشد زمین حافظ شیراز را ای شمع شب افروز رخ افروخته باز پروانه ما را دل و جان سوخته باز ای ترک نگه جان و دلم باد فدایت کو شتن عاشق زکه آموخته باز از آمدن یار خبر یافتی ای چشم کز اشک برش گهر اندوخته باز گردم زکف دست تو خیاط لطافت کز برگ کلش جامه نو دوخته باز جنس دل و دین بر سر بازار محبت رحمت بنگاهی که بفروخته باز