Page 132

١١ ز یاد داود تو رقص صبا خند چمن تمنا همیشه شیرین بدام عذر از خلقت فطرت بی‌خو بر اثرت تو چو پیک در خفا ای خوب ز بهر رحمت چو آب حیوان همیشه پنهان از بر غزل بمعنی قافیتین این خال لعل شیرین تو بر یاقوت قوت در چمن هاروت دیده دیده ماروت است در وفاتم کر وفاتم شد چو باک ای نازنین رخ نما تا بشنوم از رخنه تابوت صوت چار باغ عمرت از سیب و لان و با زینت افزا باد از سر و قد دلبوت جوت خارهای دسته سنبل سر میشوم گر فتد در بحر از گیسوی مشکین موج شط غنچه چون شکر کردنت جا به نزدیک نی بوی قماش این مطاع از تار تا پودوت تا نظر بر عارضت افگند رحمت گفت دور پیشتر دل می‌برد خنجر ابرو توت قافیتین در ره هجر هر که دایم چون نقش پاست ار کند شکوه‌های نیک و بد بر جاستت قمیان را در چمن باشد دل از شمشاد شان عندلیبم رانواها بهر کجا گلهاست پست سر نوشتم ز ازل ستیست بنگر گاه چون خمم می‌ روز و شب سر تا بپای ماناست