Page 131

۱۰ شوخ من پشت ندارد مشعل مهتاب یکرا خورشید روبرذره میتاب تاب ده کنار یا د قدح پیمانیت ای نوش لب ساغرم لبریز کردید از می خوناب ناب ساربان محمل مبند امروز خوف نا قدامی میرود از دیده غمدیده چون سیلاب آب می ز رشک که کون ارم کباب ای مرغ دل شاهده شیرین لبم باشد باین اسباب یاب دیدن رویت میسر نیست در بیداریم کاش نگه آیدم در دیده بخواب خواب هیچکه چرخ دغا بر من درینم و دار کاش بکشاید بروی من در ولوا لاباب باب زنن میخوری صد غوطه رحمت پیچ غواصان با از محیط طبع خود یک گرهر ناباب یاب غزلیست که هر مصرع چهار بحر است اگرچه دورم من تا یکرمشهدار دل آرزو بسان غنچه بود معطر دماغ جانم زیاد توست روی تو بر نکی دلم ز کلفت رفت دردی شدم چو مجنون بمین کن مردم چرا نا شگفتتگوست اگر جهانراد ہند یکسر بهای زلف تو ای سمنبر قسم بجانت کسی برابره کنم دو عالم بتار موست کاکویم بکو چسازه که نیت رحمی در تو ام چو شمع سوزم ببین دار و نیست مایه این کومی بجاده هم چو نقش ایم بنجا کا ربی وفایام تو پادشاهی منت کاری مد لطفی بده بتونی