Page 49

جلد چهارم ۴۶ کتاب دعوی في يد رجلين يدعى كل واحد منهما انها له فان القاضي يدعها في ايديها ويقول لكل واحد منهما قم البينة فان اراد كل واحد ان يكون الجارية عنده وتنازعا في ذلك امرهما القاضي ان يتفقا على رجل تكون عنده الى ان يقوم لهما بينة قطعا للمنازعة فان اقام احدهما البينة على دعواه ولم يقم الاخر وضعها القاضي عند رجل عدل الى ان يسئل عن الشهود ( قاضيخان ) واگر باشد کنیز در دست دو مردیکه دعوی می‌نمود هر کدام از ایشان که این کنیز از من است پس بدرستی که قاضی بگذارد آن کنیز را در دست ایشان و بگوید هر کدام را که بگذران گواهان خود را پس اگر اراده نمود هر کدام ایشان که باشد کنیز در نزد او و با همدیگر نزاع کردند بفرماید قاضی ایشان را از جهت قطع نزاع که متفق شوند بر یک مردی که کنیز در نزد او باشد که بگذرانند گواهان خود را پس اگر گذرانید یکی از ایشان گواهان خود را بدعوای خود و دیگری نگذرانید بنهد قاضی کنیز را نزد مرد عادل تا وقتیکه بپرسد قاضی از حال گواهان اوخان کا د المدعى عينا منقولة في يد المدعي عليه مجهولة وذكر المدعى انها في يده بغير حق وطال العالي كلف احضارها الى مجلس الحكم ليشير المدعى اليها بالدعوى فيقول هذه التي ادعيها واما المقر بها فلا يلزمه احضارها لانها يأخذها من المقر وهذا اذا لم تكن هالكة ولا غائبة ولا ممتنعة الوصول اليها بسبب من الاسباب ولا تحتاج الى حمل ومؤنة وهذا ايضا اذا لم يكن المدعى عليه مودعا فان ادعى عينا وديعة لا يكلف احضارها ملا تکاف