Page 50

جلد چهارم ۵۴ کتاب دعوی التخلية كمافي البحر واقول ان الدعوى فى العين الوديعة انما تكون اذا جحدها وحينئذ تكون مغصوبة والعين المغصوبة يكلف احضارها (هدايه ورد المحتار وتكمله) پس اگر مدعا مال منقولی و موجود بود در دست مدعی علیه و منکر بود از ان حال انکه مدعی ذکر کرده بود در دعوای خود که آن مال در دست مدعی علیه بغیر حقست و خواسته بود حاضر آوردن نرا تکلیف کرده میشود بر مدعا علیه بحاضر آوردن آن مال در مجلس قضا برای آنکه مدعی اشارت کند در دعوی کردن بآنمال پس بگوید که همین است آنمالی که دعوی میکنم آنرا و اما آن مالی که مدعی علیه مقر باشد بآن لازم نمیشود بر او حاضر آوردنش زیرا که مدعی میگیرد آنرا از مقر و این حکم تکلیف حاضر آوردن بر مدعی علیه در انوقت است که آنمال بلاکشیده باشد و نه غائب باشد و نه ممتنع باشد رسیدن بآن بسببی از سببها و نه حاجت شود در آوردنش ببار کردن مشقت کشیدن و نیز این تکلیف حاضر آوردن در انوقت است که مدعی علیه امانت دار نباشد پس اگر مدعی دعوی کرد مالی را که امانت بود در دست مدعی علیه پس تکلیف کرده نمیشود بر او بحاضر آوردنش بلکه تکلیف کرده میشود بر او به تخلیه کردن میان مال و میان مدعی و من میگویم که بدرستی که دعوی در مال امانت نمیباشد مگر وقتیکه امانت دار منکر باشد از ان پس در ینوقت آن مال مغصوبه میگردد و تکلیف کرده میشود بحاضر آوردن نمال مغصوبه والید اعم من ان يكون تحقيقا او تقدیرا حتى اذا اتى بدابة وقال اخذتها من يد هذا لانها ملكي واقام البينة على ذلك تقبل (بيرجندي) و ذو الید بودن خصم عام است ازینکه حقیقت باشد چنانکه مال ظاهرا در دستش باشد