Page 42

جلد چهارم ۳۷ کتاب دعوی اشارت کند مدعی بدست خود بآن مال و بگوید مدعی که همین مال از من است و اشارت کردن او بسر بسندگی میکند کردقتیکه معلوم شود باین شارت او اشارت بسوی مال مدعاء همچنین ذکر شده است در فتاوای قاضیخان ولا بد للشهود ايضا ان يشهد وا بالملك ويشاروا بايديهم الى المدعى والعين المدعاة والاشارة بالراس لا تكفى الا اذا علم باشارتهم الاشارة الى عين المدعاة (قاضیخان) و نیز ناچارلیست مر شاهدان را که گواهی بدهند بملکیت مدعا مرمدعی را و اشارت کنند بدستهای خود بسوی مدعی و مال مدعا و اشارت نمودن بسر بسنده نیست مگر وقتیکه دانسته بشد باین اشارت کردن گواهان اشارت ایشان بآن مال مدعا ولو ادعى عينا حاضرة في يد رجل انها له وانكر المدعى عليه فاقام المدعى البينة عليها ادعى فسال المدعى من القاضي ان ياخذ كفيلا بنفسه الى ان يظهر عدالة الشهود في الاستحسان يجبره القاضي على اعطاء الكفيل ( قاضیخان) واکر دعوی نمود شخصی مال حاضر را که در دستی مردی بود که این مال از من است و مدعی علیه منکر شد پس مدعی گواهان گذرانید بآنچه دعوی نموده بود بعد از ان طلب کرد مدعی از قاضی که بگیرد از مدعی علیه ضامن سر تا آنکه معلوم شود عدالت گواهان او در استحسان الزام کند قاضی بر مدعی علیه بدادن ضامن واذا اعطاه كفيلا بنفسه ينبغي ان ياخذ منه وكيلا بالخصومة ايضا حتى لوغاب المدعى عليه يمكنة القضاء على الوكيل وياخذ فایده بعد از ضامن دادن نفس وکیل بخصومت بگیرد