Page 41

جلد چهارم ۳۶ کتاب دعوی مردی دعوی کرد بر مردی دیگر که بدرستی او گرفته است از من هزار درم را و بیان نکرد وصف آنرا و گذرانید گواهانرا پس گذرانید مدعی علیه گواهانرا که بدرستی مدعی اقرار کرده است که این مال تغصیر کرده شده و نامیده شده را گرفته است از من فلان شخص دیگر و منکر شد مدعی اول از اقرار خود گفته است حضرت امام محمد رح باطل میشود باین دعوی دعوی مدعی اول و باطل نمیشود گواهان وی زیرا که وقت مذکور نیست در هر دو گواهی پس گردانیده میشود گویا که فلان شخص گرفته بود هزار درم را در اول بعد ازان رد کرده بود آن هزار درم را بر مدعی بعدازان گرفت مدعی علیه آن هزار درم را از مدعی و اگر دعوی کرد مدعی در اول که این مرد گرفته است از من هزار درم را و گذرانید گواهان را بعد از ان مدعی علیه گواهان گذرانید که این مدعی اقرار کرده که فلان بن فلان وکیل مدعی علیه از من گرفته است آن مال را میشود این دعوای مدعی علیه و گذرانیدن گواهان باطل کننده دعوای مدعی اول را و دروغ گو کردن گواهانش را الفصل الثان فيما يتعلق بدعوى العين المنقولة فصل دوم ثابت است در بیان انچیز که تعلق دارد بدعوای مال منقولی یعنی انچیزیکه برده میشود از یک جا بدیگر جا فان کان العين التي يدعيها المدعى قائمة حاضرة فى المجلس لابد ان يشير اليها باليد فيقول هذه العين لي والاشارة بالرأس لا تكتفى الا اذا علم باشارته الاشارة الى عين المدعا هكذا في فتاوى قاضيخان (عالمگيري) و اگر ان مالیکه مدعی دعوای آنرا میکند موجود و حاضر باشد در مجلس قضا ناچار یست از اینکه اشارت