Page 230

جلد چهارم ۲۲۵ کتاب دعوی و اگر سوگند کرد مدعاعلیه و اشارت کرد باگشت خود در آستین خود بسوی غیر مدعی که بالله که مرو بر ا بر من چیزی حانث نمیشود در دیانت و حانث می شود در قضاء پس اگر سوگند کردنش بطلاق بود طلاق واقع می شود در قضاء ولو کان علی رجل دین و به رهن فخاف المديون انه لو اقر بدين ربما ينكر المرتهن الرهن فياخذ منه الدین يقول المديون للقاضي سله انه يدعى علي الفابها رهن اوليس بها رهن يسأله القاضي فان قال بها رهن وقع الامن عن هلاك الرهن وان قال ليس بها رهن كان له ان يحلف بالله ليس له على الف ليس بها رهن ( قاضيخان ) و اگر بر مردی دینی باشد و گروی داده باشد بآن دین پس ترسید مدیون که اگر اقرار کنم بآن دین ربائیش میشود که منکر می شود گروگیرنده از گرو گرفتن و می گیرد از من دین خود را در ینصورت بگوید مدیون مرقاضی را که بپرس از مدعی که وی دعوی میکند هزار در هم را که بآن گروی است یا دعوی میکند هزار در می را که بآن گروی نیست بپرسد قاضی از مدعی پس اگر گفت که بآن هزار در میکه گروی هست واقع می شود امن از هلاک گروی و اگر گفت که در آن هزار در میکه گروی نیست بآن میرسد مر مدیون را که سوگند کند که بالله که نیست بر من هزار در میکه گروی نیست بآن رجلا دعی علی رجل الف در هم والمدعی علیه یعلم انها نسيئة فخاف انه لو اقربالالف و ادعى الاجل ربما ينكر الاجل ويطالبه بالالفحالة فالحيلة له في ذلك ان يقول للقاضي سله انها مؤجلة او مجلة فان سأله القاضي فقال هي حالة وطلب يمين المدعى عليه كان للمدعى عليه ان يحلف بالله ماله علي هذه الالف التي يدعي