Page 18

جلد چهارم ۱۳ کتاب دعوی ذکر شده است و منها كون المدعي محتمل الثبوت فدعوى ما يستحيل وجوده عقلا او عادة باطلة لتيقن الكذب فى المستحيل العقلى كقوله لمعروف النسب ولمن لا يولد مثله لمثله هذا ابني وظهوره في المستحيل العادي كدعوى معروف بالفقر اموالا عظيمة على اخر انه اقرضه اياها دفعة واحدة نقدا او غصبها منه فالظاهر عدم سماعها البحر ويدخزمرا بن الفرس في الفواكه البدرية فلا يسأل المدعى عليه من جوابها الا ان يقال غصب لي ما لا عظيما كنت ورثته من مورثي المعروف بالغنى فحينئذ تسمع ( درمختار و تكمله و بحر ) و بعض از شرطهای دعوی آن است که مدعا از انجمله باشد که احتمال ثبوت را داشته باشد پس دعوی کردن انچیزیکه ممتنع باشد وجود آن از روی عقل و یا عادت باطل است زیرا که در دعوای محال عقلی دروغ مدعی یقین است چنانچه بگوید مدعی مر شخصی را که معلوم باشد نسب او و یا شخصی را که مثل او نیز ا د از مثل مدعی که بدرستی این شخص پسر من است و در دعوی محال عادی دروغ مدعی ظاهر است چنانچه شخصی فقیر که بفقر او مشهور باشد دعوی کند مالهای بسیار را بر دیگر شخصی که بدرستی نقد قرض دا ده ام این مالها را باین مدعی علیه بیک دفعه و یا بگوید که غصب کرده است مدعی علیه این مالها را از من پس ظاهر انست که شنیده نمیشود این دعوی و باین قول جزم نمود ابن غرس رحمه الله در کتاب فواکه بدریه پس پرسیده نمیشود مدعی علیه از جواب دعوای او مگر شنیده میشود دعوای او که گفته باشد که غصب کرده است مدعی علیه از من مال بسیار را که میراث بر ده بودم آن را از ان مورث خود که مشهور بتوانگری بود