Page 17

کتاب دعوی ۱۲ جلد چهارم بر اینکه بدرستیکه مدعی گرو نهاده است نزد این مدعا علیه جامه را و نه نامیدند آن جامه را و تعریف آنرا نکردند رو است گواهی ایشان و معتبر قول گروگیرنده است در معلوم نمودن جامه و چنین رو است در غصب بگیری نا معلوم گواهی گواهان و چونکه شاهد ی بنا معلوم رو است پس دعوای کردی چیزیکه نا معلوم باشد یا دعوای عصب چیزی نا معلوم بطریق اولی رواست چنانکه در کتاب بحر الرائق ذکر کرده شده است و میگویم من که در کتاب معراج آورده است که فساد دعوی یا ازین جهت میباشد که لازم نمیشود مدعی را چیزی بر مدعی علیه باین دعویی یا ازین جهت میباشد که مدعانا معلوم باشد در ذات خود و معلوم نشده در فاسد بودن دعوی در این دو صورت اختلاف علماءرحمهم الله تعالی مگر فاسد نیست در وصیت یا اقرار پس بدرستیکه دعوای صیت و دعوای اقرار صحیح میشود در چیزی نا معلوم و صحیح میشود دعوای ابراء نا معلوم بدون اختلاف پس مسئله های که استثنا کرده شده اند به پنج میسرد اند ومنها كونها ملزمة شيئا على الخصم بعد ثبوتها والا كان عبثا كما اذا ادعى التوكيل على موكله الحاضر في امر من اموره وانكر الأمر فانها لا تسمع لامكان عزله كما في البحر (رد المحتار عالمكيري) و بعض از شرطهای دعوی بودن آن است بصفتی که لازم بگرداند چیز بر ا بر خصم یعنی بر مدعی علیه بعد از ثبوت آن و اگر لازم نگرداند چیزیرا بر مدعی علیه پس این دعوی بیفائده میشود چنانچه شخصی دعوی کند بر موکل حاضر خود که وکیل گردانیده مرا در کاری از کار های خود و آن موکل از وکیل گردانیدن منکر شود پیش دوستی که شنیده میشود این دعوی زجهت مکان معزول کردن او وکیل را چنانکه در کتاب بحر الرائق ذکر شده است