Page 136

جلد چهارم ۱۳۱ کتاب دعوی يمن بعد ازان دعوی کرد آن چیز ناراشنید. نمیشود دعوای اور رجل ادعى على رجل انه باعه هذا العبد بالف درهم بامر مولاه وقال المدعى عليه بته بغیر امر مولاه كان المدعى عليه خصما للمدعي وتقبل بينة المدعى عليه ویومر بتسليم العبد اليه (قاضیخان) مردی دعوی کرد بر مرد دیگر که بدرستی این مدعا علیه فروخته است بر من این غلامرا بهزار درم با مر خواجه او و گفت مدعا علیه که فروخته ام این غلامرا بغیر امر خواجه او درین صورت خصم میشود مدعا علیه مر مدعی را و قبول کرده میشود گواهان مدعی بر مدعی علیه و امر کرده میشود مدعا علیه را بسپردن آنغلام بدمعی رجل ادعى دارا في يدرجل انها له فقال ذو اليد هي لفلان يعتها منه بكذا وقبضها ثما و دعنيها فان صدقه المدعي في ذلك او كذبه وعلم القاضي بذلك لا خصومة بينهما وان كذبه ولم يعلم به القاضي قبلت بينة المدعي في ذلك لا تقبل بينة المدعى عليه على ما ادعى فان قضى القاضي للمدعي ثم حضر الغائب وادعى انها له وصدق المقر فيما اقروا رادان يقيم البينة على ما ادعى لا تقبل بينته وان ادعى الحاضر ملكا مطلقا قبلت بينته ويقضى له (قاضیخان) مردی دعوی کرد سرائی را که در دست مردی بود که این سرای از من است و گفت ذوالید که این سرای از فلان است فروخته بودم آنرا با و با نقدر درم و او قبض کرده بود آن سرایر ا بعد از ان امانت نهاد آنرا نزد من پس اگر راست گوی گردانید مدعی مدعا علیه را در ان اقرار او یا دروغگوی گردانید او را و حال اینکه قاضی عالم بود بآن گفته او پس خصومت نیست میان