Page image — the source of record
Machine transcription
جلد دوم
۸۸
کتاب الشهادة
وهمین یک بودن مجلس
معتبر میشود در صحیح شدن
شاهدسی وقت یکه غلطی شاهد
در جای شبه تلبیس با شد
با شیطر نیه کلام اول او شاهدها
باشد و اما وقتیکه در جای شبهه
تلبیس نباشد پس با کنیت
بباز گردانیدن کلام مانند انکه
ترک کند لفظ اشهد را یا دیگر
قایم مقام انست در عدم شبهه
تلبیس با شیطر یکه ترک کند ذکر کرده
نام مدعی و یا مدعی علیه را
و یا ترک کند اشارت کردن را
بمدعی و یا مدعی علیه اگر چه بخیزد
از مجلس پس از انکه عادل
باشد زیرا که شاهد اگرچه آمد بلفظ
اشهد و مانند آن پس
از مجلس قضا لیکن آمدن او پیشتر
پیش از قضا زیر ا که قضا متصور نمیشود
ونحوه (فتح القدیر) او في بعض النسب (هدایه) بان يذكر محمد بن احمد بن عمر
مكان محمد بن على بن عمر مثلا اى تقبل لتدارك في محله لا تقبل بعده (كفاية)
و بنا بر این حکم است وقتیکه واقع شود غلطی شاهد در بعض حدود چنانکه ذکر کند در حشر
را بجای حد غربی و مانند آن و یا واقع شود غلطی شاهد در بعض نسب چنانکه ذکر کند محمد
بن احمد بن عمر را بجای محمد بن علی بن عمر مثلا یعنی قبول میشود گواهی او درین دو صورت
وقتیکه در یافت کند غلطی خود را در مجلس قضا و قبول نمیشود بعد ازان
وهذا اذا كان موضع شبهة بان يكون كلامه
الأول شهادة واما اذا لم يكن فلا بأس باعادة
الكلام مثل ان يدع لفظة الشهادة او ما يجرى
مجرى ذلك ( هدایه ـ وقاضیخان ) بان ترك
ذكر اسم المدعى او المدعى عليه او
ترك الاشارة الى المدعى او المدعى عليه
(كفاية ) وان قام عن المجلس بعد
ان يكون عد لا ( هداية ) فانه وان
جاء بعد المجلس يكون قبل القضاء
لان القضاء لا يتصور بدون شرطه
وهو لفظة الشهادة والتسمية
ولو قضى لا يكون القضاء
قضاء ( فتح القدير )
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.