Page 94

جلد دوم ۹۰ كتاب الشهاده از شرط خود و آن شرط لفظ اشهد و ذكر كردن نامهاى مدعى و مدعى علیه است و اگر قاضی حكم بدون آن شرط پس قضا او قضا نمى شود يعنى قبول نميشود فاما تقييد المطلق و تعيين المحتمل يصح من الشهود و انكان ذلك بعد عشرينك هذالو شهدت قاضیخان اما مقید ساختن لفظ مطلق و معين كردن لفظ احتمال داشته شده كه اول مطلق و محتمل گفته بود بعد از ان مقید کرد و معین ساخت آن مقدار اكه لفظ او احتمال آنرا داشت صحيح مى شود از شاهد اگر چه آن مقید کردن و معین نمودن بعد از اقرار کردن شاهد باشد چكه بقصد مطلق يا محتمل گفته بودم و غلط نشده بودم دران رجل ادعى دارا في يد رجل و اقام شاهدين فشهدا ان الدارله فان القاضی يقضى بالبناء والدرا للمدعى فان قالا قبل القضاءليس البناء له انما هو للمشهود عليه يقبل ذلك منهما و يقضى للمدعى بالساحة دون البناء و انقالا ذلك بعد القضاء كان عليهما قيمة البناء للمقضى عليه لان اسم الدار يتناول البناء تبعا واذا بينا ذلك قبل القضاءكان ذلك بمنزلة تعيين المحتمل قاضيخان مردی دعوی کرد سرائی را که در دست مرد دیگر بوده گذرانید دو نفر گواهان را پس گواهی دادند که بدرستی این سرای مردعی رست پس بدرستی که قاضی حکم کند بزمین و بنای آن برای مدعی پس اگر گواهان پیش از حکم قاضی گفتند که نیست بنای آن مردعى را و جز این نیست که آن بنا مرکزسی رهت که شاهدی با و داده شده است قبول میشود این گفته از ایشان و قاضی حکم کند سبای مدعی بزمین سرای نه ببنای آن و اگر گفتند شاهدان همین گفته خود را پس از حکم قاضی است بوان دو شاهد قیمت بننا برای آن کسی که حکم باو شده است زیرا که نام سرای شامل میشود با را از روی تبع و دیگر بینی بهى القسم ه ای تمام کو لا بنا برای مدعی علیه قاضیخان