Page 556

جلد دوم ۵۵۰ کتاب الشهادة و هر وقتی که ذکر نکنند در شاهدی خود چیز برا که حکم قاضی بآن محتاج نباشد بعد از ان ظاهر شود خلاف آنچه شاهدان آنرا ذکر کرده بودند تا وانده نمی شوند چیز بر آنکه برستی که اگر مولای موالات مرد و مردی دعوی کرد میراث او را بسبب عقد موالات پس دو شاهد گواهی دادند که بدرستی این مرد مولای این مرده است که اسلام آورده بود و موالات کرده بود با او و عقد کرده بود با او و بدرستی که این مرد وارث آن مرده است نمیدانیم ما آن مرده را وارثی بجز این مرد پس حکم کرد قاضی برای آن مرد بمیراث آن مرده و آن مرد بلاک کرد آن میراث او را و حال آنکه او فقیر بود بعد از ان بدرستی که دیگر مردی گذرانید شاهدانرا باین که غیر و شکسته بود عقد موالات اول را و عقد موالات کرده بود با این مرد دوم و بدرستی که او مرده است و این مرد دوم مولای او و وارث اوست نیست او را وارثی بجز این مرد دوم پس قاضی حکم کند بمیراث او برای انمرد دوم پس انمرد دوم باختیا اگر رضای او شد تا وان بگیرد از اند و شاهد اول و اگر رضای او شد تاوان گیردا از ان کسیکه گواهی داده شده است برای او اول زیرا که بدرستی ظاهر شد دروغ اند و شاهد اول در آن چیزیکه حکم قاضی را بدان تعلق است و آن این قول آند و شاهد است که گفته بود که این مرد اول وارث آن مرده است بدیگری وارثی نیست اورا بجز این مرد و این امر یست که ناچار یست از ان برای حکم قاضی برای آن مرد بمیراث پس بدرستی که اگر شاهدان گواهی بدهند برای او باصل عقد موالات و نگویند که وارث اوست پس قاضی حکم نمیکند بمیراث و جزاین نیست که آن مرد اول میراث را گرفته است باین قول آندوشاها