Page 362

جلد دوم ۳۵۸ کتاب الشهادة اسم دین اور اگذاشته اند دو شاهد را که یکی از ایشان گواهی داد برساندن او آن دین را و دیگر از ایشان گواهی داد باقرار کردن صاحب مال بگرفتن آن دین قبول کرد و نمیشود گواهی ایشان و همچنین اگر دین دار دعوی کرد رسانیدن دین را بصاحب دین پس یکی از دو شاهد گواهی داد باقرار کردن صاحب مال بگرفتن آن دین و دیگر از ایشان گواهی داد بخشیدن برای او یا بصدقه کردن بر او یا بحلال گردانیدن برای او قبول کرده نمیشود گواهی ایشان همچنین ذکر شده است در فتاوای قاضیخان اذا شهد رجلان على رجل انه كفل بالف درهم لفلان عن فلان فقال احدهما الى شهر كذا وقال الآخر حالة وادعى الطالب الحلول وجد الكفيل ذلك كله او اقر بالكفالة وادعى الاجل والمال حال في الوجهين (عالمگیری) وقتی که گواهی دادند دو مرد بر مردی که بدرستی این مرد ضامن شده برای فلان از جانب فلان بهزار درهم پس یکی ازان دو شاهد گفت که ضامن شده است تا فلان ماه و شاهد دیگر گفت که انقضائى حال است و طلب کننده مال دعوی میکرد حال بودن آنرا و ضامن منکر بود از تمامی آن دعوی و یا اقرار میکرد بضامنی و دعوی میکرد مدت را پس در هر دو جه آن مال در حال است ولو شهد احدهما انه وكله بقبض دينه وشهد الآخر انه ارسله في اخذ دينه او شهد احدما انه وكله بقبض دينه وشهد الاخرانه امره بقبض دينه عن فلان او شهد احدهما انه وكله والاخرانه انا به مناب نفسها جلاله نائب نفسه في قبض الدين او شهد احدهما انه وكله وشهد الآخر انه جعله وصيا و لم يقل في حياته او شهد احدهما انه جعله وصيا فایده درینکه دو شاهد با هم اختلاف کنند در ضامنی که در حال است یا تا مدتی فایده درینکه یکی از دو شاهد بگوید که وکیل بودیم بقبض دین و دیگر شاهد بگوید که رسول بود بقبض آن یا یکی بگوید که او را وکیل کرده بود و دیگر بگوید که او را فرموده یا یکی بگوید که وکیل بود و دیگر بگوید که وصی بود محمد قبض می دارم در مخلاطه احوال مت چاپ شده میشود بعید ہے