Page 147

جلد دویم ۱۴۳ كتاب الشهادة الاول لمحمد بن الحسن رح والخلف من محمد بن الحسن رح إلى شمس الأئمة الحلوانی رح والمتأخرون منه الى الامام حافظ الدين البخاری (تكملة) گفته است شیخ عبد العال در فتاوی خود که سلف صدر اول است تا به محمد بن حسن رحمد الله و خلف از محمد بن حسن رح است تا شمس ائمه حلوانی رح و متأخرین از شمس ائمه حلوانیست تا به امام حافظ الدین بخاری رحمه الله وتقبل شهادة اهل الأهواء الاخطابية (بدايه) قال في المغرب اهل الأهواء من زاغ عن طريقة اهل السنة والجماعة وكان من هل القبلة (تكملة) اذا كان هوى لا يكفر به صاحبه ولا يكون ما جنا ويكون عدلا في تعاطيه وهو الصحيح (كفايه) الهوى ميلان النفس إلى ما يستلذ به من الشهوات وانما سموا به لمتا بعتهم النفس ومخالفتهم السنة كالخوارج والروافض (عنايه) و قبول میشود گوائی اهل اهواء مگر قبول نیست گواهی طایفه خطابیه و در کتاب مغرب گفته که اهل اهواء ان کسی است که میل کرده باشد و برگردیده باشد از طریقه اهل سنت و جماعت و از اهل قبله باشد یعنی نماز میخوانند وقتی که هوائی باشد که صاحب آن کافر نمیشود بان و تبئی باک باشد صاحب آن وعادل باشد در معامله و داد وستد خود و همین تعریف اهل اهواء صحیح است و هوا ميلان و گرائیدن نفس است بچیزیکه لذت میگرد به آن از خواهش های آن و جز این نیست که ایشان نامیده شده اند به اهل اهواء از جهت متابعت کردن ایشان نفس های خود را و مخالفت کردن ایشان از سنت مانند طایفه خوارج و روافض اما الخطابية فهم قوم من غلاة الروافض يعتقدون الشهادة لكل من حلف عندهم بالله انه كذا وقيل يرون الشهادة لشيعتهم واجبة فایده گواهی اهل هواء اهل قبله باشد و بحد کفر نرسیده باشد قبول است مگر گواهی طایفه خطابية