Page 575

ملحقات بیمار طبیب دغوی هین که در اندیشه نقش نگینش ریاضی اینقدر ماند که تصویر مرا پیر کشید صفحه ٥٦٨ مؤلف تصدیق بسم الله الرحمن الرحیم الهی باده ده نخل امیدم که در ظل عطایت آرمیدم مدہ کس را تو حسن دلربائی میکن خلق را دیوانه وائی چو بخشی ای همه دان هدایت مقر ما بند کانت را طاعت ترا دی آیدیش از کبر بر سر که یمی بر دلش ناید نمر شه همیشه کار خوبان جز جفا نیست در ایشان شمه از بوی وفائیست امان روزی که ایزد داد جانم چاره عاشق بے خانمانم زتول آخرت اندیشه کردم ره صدق و صفا را پیشه کردم چنانم عشق وی در دل نهانست که در قدی بگویم پیش از انست قدش سرویست از بستان جنت بهر عضوی بر او افزوده زینت رخ او رشک صد خورشید تابان نهان او پیش لب آب حیوان کمان ابرویش قوس سمانی عیان از گوشه اش حبل ایمانی مژگانش نهمان خیلی است خونریز عیان در دست هر یک خنجر تیز کسی را در جهان نومید مگذار بجان خاک دادی روی نیکوش پیر دانی که دارد دلربائی نه ترسی از مکافات جهانش کنون اندر خیال گفت گویم ندار کیسے ره مقصود دیدم ز بیدا د فلک در آخر کار به شوخی وہ کہ طرفہ نازنی ز چشم نرگس او رشک جبران دهانش از نظر شئی است موهوم بنو مجمعہ سر مشک و عنبر بناگوشش فروغ صبحگاهی منو زان عاشقی را در غم یار نهادی جان عالم را در آتش کند بر خویش دعوی خدائی ز خوفی از قضای آسمانش که تا شرح دل غمدیده گویم نه بر وصل دل آرامی رسیدم شدم بر راه تاری گرفتار چه زک آشوب عقل و جان و دنی نگاهش دل ربوده از غزالان هزاران عاشق زوی گشته مغموم زگیسویش مسلم جان معطر دمیده اند رو مشکین گیاهی بیاض