Page 445

نسخهٔ روضهٔ فیض جانفزا صفحه ۴۳۸ که غمت را ز جان خریدارن صنم با غنچه روی خویش بوی خوش خریدارند به طمع طلعت خود هزاران بلبل مسکین از ستاره دارد پی پرواز بالین آستان به گدایان جا و دانی چو دربان آستان که بهر دیدن حسن تو کندنها بسته ز پی ابر و طاق ابر و خم کاریست که یک یک صف زده صف بهر نماز به ساحل شکریت چو طوطی شکریابی همه عجب بلکه بستی دیده چون بستان شده صد هزار مصری همه بندهٔ برای عزیز عالم که تو یوسف ثانی غلام شربت لعل تو خضر نبوده و ساز منم که از دعایت سحر بیان غزلیات که دایم داغ از سوختهٔ خریدارند مهر طلعت تو بی بها خریدارند عزلیات بسوءاد اعظمت نشسته خریدارند خاک رویان از ان هند بکه چشم مستت شراب آلوده است پشت پا بر می و بر شیشه مستان زده قدم از ناز سوی میکده برداشته راه صد مسجد و صد دیر و دبستان زده با چنین چاه زنخدان و لب خندت طعنه بر نیشکر و نیشکرستان زده پی تعظیم بهی خم شده سرو پیشش قدم از ناز تو گویا که ببستان زده ببل طبع ریاضمی بخر دش است که والی چتر کل بر سر شاهی مرغ کلستان زده بر رخسار که قدم از غمش چو دال خمیده جو قامت الفش سر و در بستان ندیده ز شورش دل عاشق چگونه باکش نه کسی که خفته چشم تو را بخواب ندیده ز بس دلم شده صید نگاه چشم غزالی بسان آهوی وحشی ز راه چاره رسیده شدم بیا د تو دلخون پیاله دیم نظر کن که اشک بر رخ زردم برنگ باده رسیده چگونه باز بیابم سراغ مرغ دلم کو شب جدائی دلبر ز آشیانه پریده غلام مهر و وفا نم کز سایون کنم کنون که تا رحیات مرا بخات بریده بعزم دیدن روی تو دوش طایر روحم بسان مرغ سرا فکنده تا صباح رسیده طواف خانه گل ممکن است بر همه کس ولی بکعبهٔ مقصود دل کسی نرسیده شبی که ماند بگرداب اشک کشتی چشم رخ تو داد ز طوفان نجات مردم دیده بقدر ذره ز خورشید قدر و نور نگاه از اینکه شب پره رخسار آفتاب ندیده زغمزهٔ مژه بس ناوکت بجان ریاضمی کز ان بپای دلش خار بیشمار خلیده بدان منظر که یار ما نشسته بت رعنا عجب زیبا نشسته بتوت وحدت حق می‌نماید کز ابنان یکه و تنها نشسته گر از چشم رقیبان نا پدید است بیا بنگر بچشم ما نشسته غبار راه آن سیمین بناگوش ز فرق عالمی بالا نشسته غم هجر تو هر گز بر نخیزد بدان تمکین که بر دلها نشسته حقا کہ کعبۂ دل من رو به چشمت بنهاده و نقوی که نمود ابروان تو اشاره مصور ریاضمی رخنت کشیده نمیشه نقش کشیدن هیچ کاری ای پریچهره عجب زلف سیاهی داری وه چه ابروی کج و زلف دوتاهی داری سبزه خط تو باز چمن اندر رفتن در بناگوش که از مشک گیاهی داری با درخشی مه بسمه تو برای دل ما عمر از دیدهٔ طرزین پیاده ریخت بشد فدای سرینت چشم سند شاهی کشته خویش ورا روزی سر زلف زنده در شد خم کیسوی دوتایی داری دست کوئی و قدت عجب درنگی که بکار شمع و دیکشته عجب روی چو ماهی داری سمن اندیشه ز باغ جیب سیمینت مبر بچه دو کاه خدا و ز بنا ماهی داری تمت بالخير والسعاده ۱۳۲۴ فی شهر جمادی الاول از دیوان غزلیات و قصاید فیض جانفزاً پیدا و پنهان و نغز و ترانه‌های به غایت شیرین و دلفریب انشاء الله که در ایام عید سعید فطر چاپ شده بمطالعهٔ ارباب کمال و ذوق دیده خواهد شد.